Świat Ukryty

Niech zapłonie płomień w twoim sercu!
Powstań i przywitaj nową potęgę
Ona poprowadzi Cię do zwycięstwa.
Płoną już wsie przez które przeszli
Dołącz do armii zwycięstwa i porzuć to co uważasz za bezpieczne.
Bezpieczne doprowadziło Cię na skraj przepaści.

Porzuć to co wygodne i poczuj walki smak!
Zapach krwi niech świdruje twe nozdrza.
Niech popiół będzie symbolem zwycięstwa!
Idź i zwyciężaj lub zgiń zapomniany.
Zdobywaj i rządź!
Nie dla Ciebie wygody i usługiwanie innym,
Nie dla Ciebie zginanie karku!
Nie masz już nic do stracenia…

Inspiracją moją był utwór grupy Sabaton

Dzisiaj jestem przezroczysty.
Nie widać mnie w świetle ani w ciemności.
W utraconym słońcu zniknąłem już dawno.
Jestem niewidzialny.

Przybyszu proszę przepłyń przez morze niebytu jakim się stałem,
może twoja łódź przystanie na wyspie na której ukryłem ostatnie promienie nadziei!
Lecz pamiętaj że zagrożeniem jest płynąc tam gdzie ukryto ostatnia nadzieje.
Pierwsze morze pustki to moja wierzchnia dusza.
Ona zabierze Ci wszystko i rozbudzi tęsknotę za domem.
Będziesz chciał przybyszu wrócić ale błagam Cie płyn dalej.

Kiedy poczujesz strach, będziesz wiedział że to koniec pustki.
To moja dusza środkowa.
Ona straszną jest gdyż to w niej najmroczniejsza ciemność władze sprawuje.
Pamiętaj o twoim celu, a strach Cię nie zwycięży!

Nagle oczy twoje oświeci wschodzący blask 3 niby słońc.
To moja dusza najbliższa.
Wiedzieć będziesz Przybyszu że jesteś blisko, ale ostrzegam!
Niech nie zwiedzie Cię płonny optymizm i szybki sukces.
One zawracają z właściwej drogi!
Nie ulegaj mdłemu blaskowi tych słońc, a zobaczysz malutką wyspę z flagą utkaną z gwiezdnego pyłu.
Tam odnajdziesz mnie. 
Marną cząstkę pyłu utkaną na podobieństwo człowiecze.
Proszę podaj mi rękę i pomóż uciec z więzienia mojej duszy…